Ik lag in bed met mijn vrouw, en dat doe ik uiteraard wel meer, want als ik naast de buurvrouw kruip wordt ze kwaad, en vlak het inslapen hoorde ik haar zeggen: ‘Over een half jaar zijn we veertig jaar getrouwd. Wat zullen we doen?’ Ik zei: ‘Nou, laten we een minuut stilte in acht nemen.’ Een ferme por in mijn zij en mijn koosnaam naam ‘Debiel..’ was haar antwoord. Hierop fluisterde ik zachtjes in haar oor: ‘Zullen we een kip slachten?’ met gelijk daarop. ‘Hoewel, dat beest kan er natuurlijk ook niets aan doen.’ ‘Verdomme! Kan jij nou nooit eens serieus zijn.’ Ik antwoordde: ‘Ja schat, dat had wel gekund, maar dan had je hier met een begrafenisondernemer gelegen en niet met een clown.’ ‘Nou gek, we hebben weer effen gelachen. Nou serieus. Wat doen we?’ ‘Wat dacht je van een dagje naar de Efteling?’ ‘Ooh, krijgt mijn moeder nou toch nog gelijk?’ was haar antwoord. Grinnikend zei ik: ‘Nee joh, ik dol maar wat. Ik ben er zelf ook al een tijdje mee bezig.’

‘Je weet toch dat we twee jaar geleden in Phuket een dagje naar Phi Phi eiland zijn geweest.’ ‘Je bedoelt waar ze die Bounty-reclamespot opgenomen hebben?’ zei mijn vrouw. ‘Ja, dat eiland bedoel ik. En wat dacht je er van als we daar eens een maand naar toe gaan? Met alle dochters, schoonzoons en kleinkinderen.’ ‘Zo, jij bent gek. Wat denk je wel wat dat kost?’ vroeg mijn vrouw. ‘Ja schat, behoorlijk veel. Maar dat is nou weer het voordeel als je getrouwd bent met een man die niet rookt, niet drinkt, niet gokt en ook nooit in de kroeg komt. En ik heb de afgelopen tijd goed gedraaid met de voorstellingen, dus ga ik morgen Jim bellen.’
 
Jim is Jimmy Vollenbroek. Al decennia lang een vriend en een voormalige topman bij Arke Reizen. Maar toen dat bedrijf in andere handen over ging is hij een eigen reisbureau begonnen in Hengelo. Jim verzorgde jaren lang de reizen voor de Bassie en Adriaan tv-series maar ook de privé vakanties. Drie dagen nadien de offerte van Jim binnen. Het bedrag loog er niet om. Maar aangezien we veertig jaar geleden vanwege de ontbrekende financiën onze 20 gasten op de bruiloft alleen op een biefstuk met brood en twee pilsjes konden trakteren, vond ik dat ik veertig jaar na dato best mijn moppie mocht laten merken dat ik nog heel gek op haar ben, en dat ik dit feestje wel op zijn plaats vond.

Toen we het de kinderen vertelden was het gelijk al groot feest. ‘Pa, Ma! Helemaal te gek!’ was het oordeel. Dus we hadden de komende maanden al veel voorpret en dat het nog mooier zou worden als dat zij dachten wisten mijn vrouw en ik alleen. Want ik had ook nog een aantal dagen een grote speedboot gehuurd en duiklessen besteld voor wie maar wilde. Mijn vrouw en ik hebben zelf jarenlang gedoken totdat mijn vrouw problemen kreeg met haar oren. Toen ben ik ook maar gestopt, want niets is zo’n triest gezicht als dat je boven komt en je vrouw 200 meter verder op het strand in haar eentje een boek ziet lezen. Wat dat aangaat hebben wij nogal wat op met een zwanenpaartje, want ook wij zijn altijd bij elkaar. Die symboliek is ook te zien in ons huis waar twee grote schilderijen hangen van twee zwanen, waar van één paar met kroost.

De dag. Onze interieur verzorgster (werkster is zo’n rot woord) bracht met haar man ons alle tien naar Schiphol met een busje van de theatershow. In Phuket eerst twee dagen in een mooi groot hotel gezeten, waar de twee onderste verdiepingen drie jaar later in 10 seconden schoongeveegd zouden worden door de Tsunami. En toen twee dagen later met de snelboot naar Phi Phi Eiland. U hebt beslist die TV reclame wel eens gezien van Bounty-chocolade op dat palmenstrand. Nou die is op Phi Phi Eiland opgenomen net als de film The Beach met Leonardo DiCaprio. Een uur na aankomst lagen we al in zee en zwommen wij tussen de meest exotische vissen door. De dagen vlogen om en het was dolle pret allerwegen. Ikzelf had zo het idee dat het paradijs er zo uit moet hebben gezien. Maar hoe gek het ook klinkt, niet iedereen had het naar zijn zin. Ja, mijn ploeg wel, maar dat was een ander gast.

Op een ochtend sta ik geduldig op mijn roereieren te wachten die een behulpzame kok elke morgen voor de gasten bakt onder het motto ‘How do you like your eggs in the morning?’ En ik sta naast een man net zo groot als ik, en deze man gaf mij op een in niet mis te verstaan New Yorks accent te kennen dat hij het hier eerlijk gezegd maar een klote eiland vond. Als een Yank iets shit vind hebben ze voor zoiets een veel ergere benaming maar omdat soms ook de wat jeugdigere fans deze schrijfsels lezen laat ik het hier maar bij. Allemamachies wat stond die man te tieren en te vloeken.

Op een gegeven moment kon ik toch niet laten om op te merken dat hij uit zijn nek kletste en dat het hier fantastisch was. En dat ik het erg op prijs zou stellen als hij het leven van de wat zonnigere kant  bekeek, die hier voldoende aanwezig was, en hij als dank hiervoor heel oud zou worden. Ik zei dat ik zelf nogal manisch positief tegenover het leven sta en dat als ik ook zo zou praten als hij, het einde der dagen naderbij is. De man keek mij verbaasd aan en je kon zien dat hij de een of andere hoge functie had en nooit tegengesproken werd. Op hoge toon vroeg hij: ‘Who the hell are you?’ Ik zei: ‘Bas van Toor, oftewel Clown Bassie, vandaar mijn positiviteit.’ ‘What,’ schreeuwde hij, ‘You are a clown?’ Ik zei: ‘Yes, I am.’ ‘Oh lord, thank you very much,’ zei hij omhoog starend, ‘somebody from the business.’ Hij smeet zijn lege bordje neer en ook het mijne en zei: ‘Come. We have to talk.’ Hij stelde zich snel voor en troonde mij op zijn zijden schoenen van 500 dollar en gehuld in een badmantel van 1000 dollar mee naar zijn bungalow.

Onderwijl vertelde hij dat zijn vrouw deze reis tegen zijn zin in geboekt had en dat hij het zelf  zonde van zijn tijd vond om met zijn kont aan het strand te liggen, omdat hij over drie weken een grote show had met Barbara in de tuin van haar woning in L.A. ‘You know, time is money,’ terwijl hij dat zei tikte hij op een gouden Rolex met steentjes waarvan ik de waarde schatte op het bedrag waar een doorsnee familie met twee kinderen ruim twee jaar van kan leven. Ik stopte zijn spraakwaterval van woorden en zei: ‘Je zei daarnet dat jou naam David Winters is.’  ‘Ja’ zei hij ‘dat ben ik.’

En toen viel bij mij het muntje. ‘Ben jij soms David Winters, die danser/choreograaf uit de film The West Side Story, die lid was van de Jets?’ Alsof ik een kind voor een goed rapport had beloond straalde hij en zei ‘Ja. dat ben ik.’ ‘Dan is die Barbara waar je het net over had zeker Barbara Streisand?’ ‘Right, Bas, ik ben haar choreograaf.’ Ondertussen gingen we zijn bungalow binnen en even later zat ik op de bank met 10 grote fotoalbums waarin hij op elke foto stond met iedereen die maar iets betekent in de Amerikaanse showbusiness.

Nou toen kon ik ook niet achterblijven en liet hem in onze bungalow een paar videofilms van Bassie en Adriaan zien, waarmee ik hem overtuigde dat ik net zo’n ijdele gek was als hij, waarbij hij zat te schateren als een klein kind. Hij zei zo langs zijn neus weg: ‘Die producties hebben wel een lieve duit gekost voor een Kiddy TV show.’ Maar toen ik hem vertelde dat wij dat met een crew van een cameraman, een geluidsman, twee tot drie acteurs, twee hulpen (die ook voor chauffeur speelde), mijn schoonzus als script girl, mijn broer als regisseur, mijn vrouw de financiën beheerde en ik de productie deed zakte zijn mond open van verbazing. ‘En het script en de muziek dan?’ ‘Dat doen we ook allemaal zelf.’ ‘Man’, zei hij, ‘daar heb je bij ons minimaal 100 man en vrouw voor nodig vanwege de vakbond en zo.’

Daarna nam het gesprek een normale wending en praatte wij elke avond over niets anders dan ons werk. En dikwijls zaten we tot ‘s nachts twee uur onder de muggenolie en een badmantel onder een palm op het strand  te ouwehoeren. Hij met een fles Chivas Rigal in een koeler met ijs en ik met een emmer ananassap met ijsblokjes. We kwamen tot de ontdekking dat elke artiest die het een beetje gemaakt heeft, het niet cadeau gekregen heeft. Ik vertelde van de 25 gulden salaris die ik per week over hield als opperolifantendrollerschepper in een circus en dat ik bijschnabbelde als boodschappenhaler voor de vrouwen daar. Hij vertelde weer dat hij als danser bij de film ‘The West Side Story’ 65 dollar per week kreeg, waar dan weer 50 dollar per week voor zijn kamer vanaf ging. En dat hij ook nog bij McDonald’s schoonmaakte om te kunnen eten. Gek toch? 5750 Kilometer van elkaar opgeklommen in de showbusiness en min of meer dezelfde story. Ik aan de Oost Side Story en hij in de West Side Story.
 
Na twee weken namen we allebei met tranen in de ogen afscheid van elkaar. Af en toe hoor of lees ik iets van hem in Variety, het Amerikaanse showbizzblad. Hij was weer een filmmaatschappij in Thailand begonnen. Drie jaar geleden was hij voor de derde keer failliet en voor de zesde keer getrouwd. Dan stuur ik hem een mailtje en komt er een laconiek mailtje terug: ‘Bas, ik hanteer jouw slogan. Wat er ook gebeurt altijd blijven lachen. Ik  ben weer bezig met een pracht film.’ En verdomd, na een half jaar heeft hij het weer geflikt en staat hij weer aan de top in Variety. Zo gaat dat in Amerika. Leuk toch voor hem, maar laat mij maar liever clowntje zijn in Holland.

 

Als de wijn is in de student...
Bas van Toor

 29-07-2010